ورود

وارد اکانت خودتان بشوید

نام کاربری *
رمز عبور *
مرا به خاطر بسپار

تاریخچه تولید کفش

با توجه به آسیب پذیر بودن پای انسان در گذشته های بسیار دور انسانها از قابل دسترس ترین مواد مانند پوست درختان، علفهای بافته شده، برگها یا پوست حیوانات، که با تسمه به پا بسته می شدندبرای محافظت از پای خود استفاده می کردند.
شکل ظاهری کفش ها در مناطق گرمسیر، به صندلهایی تبدیل گردید که از برگهای بافته شده نخل، علف یا فیبرهای گیاهان ساخته شده بود و به انگشتان پاپیچیده می شد و درمناطق سردسیر، کفشها به منظورگرم نگهداشتن ومحافظت بهتراز پاها، ازپوستهای‌ حیوانات ساخته می‌شدند.

هرچند از کفش دوران گذشته نمونه های زیادی باقی نمانده است و از پاپوشهای عصر برنز در حفاریها که باقی مانده اند نمی توان سبک و انواع کفش های مورد استفاده دراین دوران را شناسایی کرد اما از دوران رومیهابه بعد کفشهای زیادی باقی مانده که بیانگر آن است که انواع کفشها بیشتر از حد انتظار بوده است.

همچنین رد مصر ،یونان و روم انواع صندل مورد استفاده قرار میگرفته است و در ایران باستان در سال 700 قبل از میلاد صندل تهیه شده از چرم نرم مورد استفاده قرار می گرفته است که تا حد زیادی شبیه صندل های رومی ها است .


نخستین قدم برای تکامل صندل ها برگرداندنشان به سمت قسمت جلوی آن بود تا پا در برخورد با اشیاء صدمه ای نبینداما پس از مدتی رومیان کفشهای پیشرفته تری ساختند که به آن کالسیوس می گفتند و این کفشها در دو طرف خود درز داشت و بندها در جلوگره می خورد و کفش رایج قرون وسطی نوعی چارق نرم چسبان بوده که تا قوزک پا می رسیده است که این کفش ها را با مخمل ،زری و چرم می ساختند .
کفش های قرن 13 میلادی کفشهای درازی بودند و پس ازسال 1377 میلادی نوعی تخته چوبی رواج یافت که آن را به زیر کفش متصل می کردند تا پا را از رطوبت و گل نگاه دارد که این مقدمه پیدایش کفشهای پاشنه دار شد .
اما پس از سال 1500 میلادی مدل کفش عوض شد و پهنای نوک کفشها را بیش از اندازه بزرگ می‌‌گرفتند و غالباً کفش را با دورنگ و با چاک و شکاف می‌ساختند تا مکملی برای لباس باشد.
درفرانسه‌ در سالهای 1600 میلادی چکمه هایی با ساقه بلند رواج داشت که بعدها به صورت چکمه های دهان گشاد سواره نظام درآمد و کفشهای با نوک مربع و زبانه بلند و سگک دار در اواخر قرن 17م تولید شد اما پاشنه ی کفش ها رفته رفته کوتاه شده و به صورت پاشنه های خمیده فرانسوی درآمد که در حدود سال 1780میلادی این نوع کفش ها در میان مردم رایج شد .
نخستین کفاشان در خانه خود یا در دکانهایی کوچک کار می کردند، یا دوره گردانی بودند که به خانه های مردم می رفتند و مدتی می ماندند و به اندازه احتیاج سالانه برای آنان کفش می دوختند و پس از اینکه تولید کفش در کشورهای مختلف رایج شد و هر روز بر تعداد واحدهای تولید کننده کفش افزوده شد سرانجام این واحدهای تولیدی در قرون وسطی تشکیلات صنفی برای کفشدوزان ایجاد کردند .
تاحدود سال 1833میلادی کار کفشدوزی منحصراً با دست انجام می شد اما از آن پس و با اختراع ماشین، انقلابی در صنعت کفشدوزی پدید آمد و با افزایش تخصص کار ماشین‌ها و رواج چرم، اسلوب و اندازه کفش نیز ظریف تر و دقیق تر شد.
تولید کفش در ایران یکی از صنایع بسیار قدیمی کشور محسوب می شود. در جوامع ایران باستان به تدریج کفش در فرمها و اشکال گوناگون به وجود آمد و تکامل یافت به طوریکه بسته به نوع اقلیم و شرایط فرهنگی هرمنطقه وشرایط زمانی ومکانی هربرهه از تاریخ، اشکال مختلف کفش تحت عناوین چارق، گیوه، ساق بند، گالش و . . . به وجود آمد که با توجه به هر منطقه جغرافیایی، مدل و طرحهای مختلفی به خود گرفت.
مهمترین مواد مصرفی در ساخت کفش شامل چرم، پارچه و اجزای مختلف پوست بوده است که در قرن اخیر همراه با رشد فزاینده جامعه بشری، استفاده از مواد مصنوعی نظیر پی.وی.سی و پی.یو و غیره نیز به طور گسترده در این صنعت رواج پیدا کرده است.
صنعت کفش در ایران در دهه های اخیر همگام با تحول صنعت در جوامع بین المللی و سوق دادن به سوی ماشینی شدن و استفاده از مواد مصنوعی، به عنوان یک ضرورت وارد میدان استفاده از فناوری جدید برای تولید کفش شده است .
نخستین گروه تولید صنعتی کفش درایران گروه صنعتی ملی است که به صورت واحد تولیدی کوچکی به نام کفش ملی در سال 1335 هجری شمسی با تولید کفشهای کتانی و لاستیکی شروع به کار کرد که با توجه به استقبال جامعه از کفشهای ماشینی به سرعت توسعه یافت و شرکت تولیدی صنعتی کفش سازی بلا نیز در سال 1341 با تهیه و تولید انواع کفش شروع به کار کرد.

مادها نخستین قوم ایرانی اند که از کفش پوشیدن آنها تصاویری در کتیبه‌ها موجود است. با توجه به نقش برجسته‌های باقیمانده از مادها در تخت جمشید کفشهای (پاپوش های) مادها مانند جوراب است، اما معلوم است که جنس آنها از چرم است و با بندهایی که از شلوارها آویزان است, این کفشها روی پاها محکم می‌شوند.
پس از آنها هخامنشیان به کفش همچون دیگر اجزای لباس اهمیت ویژه ای می‎دادند و آن را همچون تکه‌های دیگر لباس به دو بخش اشرافی و معمولی تقسیم بندی کردند.
در کاوشهای باستان شناسی, دو لنگه کفش بچگانه‌ در قلعه «شاه دژ» اصفهان پیدا شد که در واقع دومین و سومین کفشهایی هستند که در تاریخ باستان شناسی ایران پیدا شده‌اند؛ اما این تعداد کم بیانگر استفاده نکردن ایرانیان از پای‏پوش نیست و نقش برجسته‌ها و نقاشیهای ایرانی و اشاره های تاریخ‌نویسان، بیانگر استفاده تاریخی ایرانیان از کفش است.
لباس و پس از آن کفش, یکی از نادرترین اشیایی است که در تحقیقات باستان شناسی به دست می‌آید. کارشناس مردم شناسی که روی سه جلد «اطلس پوشاک ایران» کار می‌کند، در این باره می گوید: کفش اصطکاک زیادی دارد. شاید لباس جنبه‌های تزیینی داشته باشد, اما کفش کاربردی روزمره دارد و به همین علت بیشتر از باقی قطعات لباس احتمال از بین رفتن آن وجود دارد.
در مقاله‌ «لباس دوره مادها و هخامنشیان» در «دایره المعارف ایرانیکا» چنین آمده است: کفشهای شاهان هخامنشی در تخت جمشید قرمز رنگ است, در حالی که کماندارانی که در معماریهای خشتی – لعابی شوش دیده می‌شوند، کفشهایی زرد به پا دارند.
چکمه‌های جلو بسته که لبه‌ای متمایز با لبه‌های دیگر داشته اند و گاه رو به زانو برگشته‌اند, برای استفاده ماهیگیران و ساکنان نواحی آب‌خیز بوده است.
موبدانی که در لوحهای گنجینه جیحون و آتشکده «کاپادوکیه» به تصویر کشیده شده‌اند، چکمه‌هایی بلند با زیره‌ای ضخیم و پاشنه‌ای به نسبت بلند پوشیده‌اند.
پاشنه کفش در زمان مادها گاه از داخل کفش کار گذاشته می‌شد. در نقش‌ برجسته‌ها, قوس پاها بیشتر از آن چیزی است که باید باشد؛ که این امر نشان‌ دهنده داشتن پاشنه داخلی در کفش است. این ویژگی کم و بیش برای کفشهای هخامنشیان نیز هست. در دوره ساسانیان کفش پاشنه و زیره‌ای مجزا داشت که تصویر آن در نقش برجسته‌ها مشخص است.
برش اضافه‌ای که هخامنشیان در دوخت کفشهای خود ایجاد کردند، نه تنها برای زیبایی کفش که برای ایستایی بیشتر کفش روی پا بود.
«روت ترنر ویل کاکس»، نویسنده کتاب «تاریخ لباس»، درباره شیوه‌های تزیین کفش در دوره‌ هخامنشیان می‌نویسد: با شکل گیری کفش تزیینهایی از مروارید و سنگهای گرانبها همراه با رودوزیهای زیبا به کفش افزوده شد.
به موازات استفاده بشر از کفش چرمی در مناطق مختلف ایران بنا به آب و هوای منطقه, جنس کفشها نیز متفاوت می‎شد.
در مقاله «لباس دوران صفویه و قاجار» در «ایرانیکا» آمده است: در زمستان روستاییان قباهای نمدی کلفت و بالاپوشهایی از پوست بره می‌پوشیدند. آنها پابرهنه راه می‌رفتند یا پاهایشان را با نوارهای کتانی می‌پیچیدند و کفشهای تخت با زیره‌های چرمی سبز رنگی، به نام چاروق - که به آنها بندهایی متصل بود - به پا می‌کردند.
استفاده از نخ و کنف برای دوختن گیوه در کردستان نیز یکی از این موارد استفاده از مواد محلی در دوخت کفش بوده است.
نوعی کفش متداول در جنوب ایران وجود دارد که با برگ نخل دوخته می‌شود .این کفش در مناطق گرمسیری جنوب برای مردم راحت تر از کفشهای چرمی است.
با ورود سفیران خارجی به ایران در زمان صفویان, شکل و شمایل لباسهای خارجی نیز در میان ایرانیان رواج یافت و در زمان پهلوی شکل لباس ایرانیان به شکل لباس و کفش جهانی بدل ‌شد
بسته بندی
صنایع بسته بندی یکی از صنایع مورد توجه و کلیدی در چرخه تولید محصول هست که نقش کلیدی ای جهت فروش محصول نهایی ایفا می کنه. یکی از دلایل برتری ظاهری محصولات خارجی به محصولات داخلی توجه در خور و حتی بعضا بیش از حد نیاز به بسته بندی کالا ها و محصولات هست. یادمون نره که عقل خیلی ها به چشمشون هست
رنگ در بسته بندی

به طور کلی رنگ اولین چیزی است که بیننده از بسته بندی درک میکند شکل و نوشته به ترتیب بعد از رنگ سبب جذب مشتری میگردند.به همین دلیل رنگ یکی از مهمترین عوامل انگیزشی در خرید محصول است.

نکته ای که باید مورد توجه قرار گیرد استفاده به جا از رنگ ها است به عنوان مثال رنگ سبزبسته به جای استفاده می تواند بیانگر فساد و پوسیدگی و از طرف دیگر می تواند بیانگر طراوت و تازگی باشد .
در انتخاب رنگ محصولات غدایی و نوشیدنی ها علاوه بر توجه به رنگ ماده غذایی میتوان با توجه به ویژگی های گروه مصرف کننده از رنگ ها به عنوان ابزاری قدرتمند بهره جست.
به عنوان مثال در طراحی جعبه چای های گیاهی میتوان از رنگ های ملایم و لطیف که مترادف فرآورده های گیاهی است بهره گرفت.
اما مورد چای واقعی میتوان با استفاده از زمینه تیره حس مرغوبیت محصول را در مشتری ایجاد نمود و استفاده از تصاویر مرتبط نوعی تشخص به محصول می بخشد.

گاهی میتوان با ایجاد ارتباط بین بسته های یک محصول معنا و مهفوم خاصی را بیان کرد . به عنوان نمونه در طراحی جعبه کفش کودکان با استفاده از رنگ های قوی مانند سبز، زرد و قرمزارتباطی سرگرم کننده و جذاب زمانی که کنار یکدیگر چیده میشوند ایجاد نمود.

استفاده مناسب از رنگ سبب انتقال پبام و سهولت پیدا کردن کد کفش در چیدمان مغازه میگردد.
این رنگ ها بر روی ساک دستی فروشگاه استفاده شده و این نوار های رنگی در کنار توضیحاتی در مورد دلایل مواظبت از پا ها تاثیر زیبا و مخصوصی بر روی مشتری میگذارد.

نکته دیگر اینکه،اگرچه استفاده از چاپ 4 رنگ ارزشمند است اما طراحان در برخی موارد متوسل به انتخابی جسورانه و استفاده از بسته بندی تک رنگ میشوند به عنوان مثال در مورد فرآورده های ویژه مردانه استفاده از حداقل رنگ میتواند نماینگر پیامی محکم و مردانه باشد.

از رنگهای آبی،سبز و زرد به منظور تداعی شادابی و حیات در بسته بندی محصول استفاده میشود. استفاده از این رنگها یکی از ساده ترین و گویا ترین روشهای است که برای نشان دادن خنکی وتازگی در بسته بندی محصولاتی مانند آب معدنی و سبزیجات و میوه ها استفاده میگردد.
به عنوان نمونه استفاده از رنگ آبی قوی و آرام بخش به عنوان رنگ زمینه برای ارائه فرآورده ی اسپری پا بسیار حساب شده به نظر میاید و طراح توانسته با بهره گیری از توانایی رنگ آبی برای القا پاکیزگی و خنکی این حس را به مصرف کننده القا کند .

همچنین استفاده از رنگهای روشن مانند صورتی روشن و آبی و زرد روشن برای بسته بندی هایی که حاوی محصولاتی لطیف و ملایم بسیار به جا است.

گاهی برای ایجاد تاثیراتی از تمول و فریبندگی و کیفیت عالی می توان در رنگ بندی از مقداری طلایی و یا نقره ای به همراه رنگ هایی متالیک از آبی،قهوه ای،فیروزه ای و خاکستری و خرمایی استفاده کرد.از این ترکیب بندی ها برای محصولاتی همچون شکلات، عطر و محصولاتی که نیاز به القا قیمت گران دارند بکار برده می شود.

در انتها باید خاطر نشان شد در انتخاب رنگ در بسته بندی باید به احساس ناشی از آن بر روی گروه هدف دقت کافی شود.